Obiady czwartkowe

Co ma zrobić człowiek, który w upalne lipcowe dni nie może nawet marzyć o żadnym wyjeździe i  zamiast wędrować po świecie musi tkwić w niewolniczej pracy? Każdy ma pewnie inne sposoby na oszukanie rzeczywistości, ja najchętniej uciekam w podróż kulinarną. Dlatego większą część minionego weekendu spędziłam w kuchni. Głównie w towarzystwie bobu i książki „Jerozolima”.  Postanowiłam wykorzystać pełnię sezonu bobowego i zrobiłam danie, na które już od dawna miałam ochotę, czyli kulki mięsne w sosie z bobem. 

Obiady czwartkowe

Tak jak obiecałam tydzień temu, opisywanie kuchni kubańskiej zakończę wątkiem rumowym, bo jak wiadomo po obfitym posiłku nie ma jak szklaneczka rumu. 

Havana Club to najpopularniejszy kubański rum, w tym barze każdy klient mógł sobie dolewać wedle upodobania, płaciło się za szklankę z pozostałymi składnikami drinka

W kubańskim domu

Podróżowanie po Kubie jest bardzo przyjemne z wielu powodów, jednym z najważniejszych jest to, że bardzo łatwo o kontakt z mieszkańcami wyspy. Prawie każdy dom oferuje pokoje do wynajęcia, a że często jest się jedynym klientem (bo właściciele mają tylko 1 lub 2 pokoje dla turystów), więc siłą rzeczy relacja między gościem a gospodarzem jest znacznie bardziej osobista niż w pensjonacie czy hostelu, że o hotelu nie wspomnę.

nasza kwatera w Santa Clarze

Rocznica powstania w warszawskim getcie

Dziś dziewiętnasty kwietnia, dzień, w którym nie tylko oddajemy hołd powstańcom z getta, ale też wracamy pamięcią do nieistniejącego już świata warszawskich Żydów. 

pomnik Bohaterów Getta

Obiady czwartkowe

Wczoraj zdążyłam napisać zaledwie dwa akapity, kiedy zadzwonił telefon, zmuszając mnie do natychmiastowego wyjścia z domu. Dlatego obiady czwartkowe będą tym razem w piątek. Ale może to i dobrze, bo dzisiejszy temat jest tylko częściowo kulinarny.

Opisałam już kubańskie dania główne i desery, najwyższa pora zająć się tym, co po deserze, czyli rumem i cygarami. 

Obiady czwartkowe

Zgodnie z wczorajszą obietnicą dziś będzie o kuchni regionu Baracoa. O słodyczach cucurucho już kiedyś pisałam, ale nie jestem pewna, czy zaznaczyłam wtedy, że należą one nie do specjałów ogólnokubańskich, a właśnie baracoańskich.  

kokosowo-miodowe cucurucho w fazie końcowego wyjedzenia

Baracoa

O Baracoi już pisałam, ale ponieważ jest to nie tylko jedno z ładniejszych miejsc na Kubie, ale też najstarsza europejska osada na wyspie, więc pozwolicie, że i tym razem będzie o tym miasteczku. Założone zostało przez Diego Velázqueza w 1511 roku w trudno dostępnym miejscu oddzielonym od reszty kraju pasmem gór Sierra Cristal. 

 rok 1511 jest chętnie wspominany przez barakoańczyków i często stosowany do nazywania hoteli i restauracji